Sonbahar, insanın içine en çok kendini hatırlatan mevsimdir. Bir ağacın dalından usulca ayrılan yaprakta, yağmurun ıslattığı kaldırımlarda, akşamın erken çöken karanlığında kendinden bir parça bulur insan. Çünkü sonbahar yalnızca doğanın değil, bazen kalplerin de mevsimidir.
Her mevsimin kendine has bir vedası vardır. İlkbahar umutla başlar, yaz kavuşmaların sıcaklığını taşır, kış suskunluğuyla insanı içine çeker. Sonbaharsa bütün bunların arasında bir yerde durur. Ne tam bir başlangıçtır ne de bütünüyle bir son. Biraz özlem, biraz kırgınlık, biraz da söylenememiş sözlerin mevsimidir.
O sonbahar, şehrin eski sokaklarından birinde iki insanın hikâyesi yarım kaldı.
Bir zamanlar aynı kaldırımda yürüyen, aynı kahvehanenin cam kenarında oturan, yağmur başladığında aynı şemsiyenin altına sığınan iki sevgiliydiler. Birbirlerinin sesini kalabalıkların içinden tanır, gözlerine bakarak saatlerce konuşabilirlerdi. Gelecekten söz ederken hep çoğul cümleler kurarlardı. Bir evleri olacaktı mesela; penceresinde sardunyalar, mutfağında kahve kokusu, kapısının önünde birlikte büyütecekleri bir hayat…
Sonra ne olduysa oldu. Belki gurur girdi aralarına, belki söylenmeyen sözler büyüdü, belki de birbirlerini sevmeyi bildikleri hâlde birbirlerini anlamayı unuttular.

Bir akşam, yine o eski sokakta karşı karşıya geldiler.Kadın, boynuna doladığı atkısını düzeltti. Adam, ellerini paltosunun ceplerine sakladı. İkisi de birbirine söyleyecek çok şey taşıyordu ama insan bazen en çok sevdiğine karşı susmayı seçiyordu.
“Üşümüşsün.” dedi adam.
Kadın hafifçe gülümsedi.”
Alıştım.”
Oysa alıştığı soğuk değildi. Bir zamanlar ellerini ısıtan adamın yokluğuydu.
Bir süre öylece durdular. Ayaklarının dibinde sararmış yapraklar birikmişti. Rüzgâr, dallardan kopardığı son yaprakları da önlerinden sürükleyip götürüyordu.
Adam, “Beni hiç özledin mi?” diye sordu.
Kadın gözlerini yere indirdi.”
İnsan bazı şeyleri özlemeyi bırakmıyor. Sadece özlediğini söyleyecek birini bulamıyor.”
Bu cümle, ikisinin de içinde yıllardır kapalı duran bir kapıyı araladı. Bir zamanlar birbirlerine ait olan ne varsa gözlerinin önünden geçti. İlk karşılaşmaları, uzun yürüyüşleri, sebepsiz gülüşleri, birlikte dinledikleri şarkılar…
Fakat hiçbir hatıra, onları yeniden bir araya getirmeye yetmedi.
Vedalaştılar.
Kadın arkasına bakmadan yürüdü. Adam bir süre olduğu yerde kaldı. Sonra başını kaldırıp gökyüzüne baktı. İnce bir yağmur başlamıştı. Sanki şehir, ikisinin söyleyemediği bütün cümleleri onlar adına ağlıyordu.
O günden sonra aynı sokaktan defalarca geçtiler. Bazen aynı mevsimde, bazen farklı yıllarda… Ama bir daha hiç karşılaşmadılar.
Belki de sonbahar, onlara aşkın her zaman kavuşmak olmadığını öğretmişti. Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, içimizde silinmeyecek bir iz bırakmak için girerdi.
Şimdi düşünüyorum da sonbahar, yalnızca ağaçların yapraklarını döktüğü bir mevsim değil. İnsanların da içinden bazı isimleri, bazı hayalleri, bazı ihtimalleri sessizce uğurladığı bir zaman dilimi.
Her dökülen yaprak bir kayıp değildir elbette. Bazen doğanın kendini yenilemesi için vedaya ihtiyacı vardır. İnsan da öyle değil midir? Bazen birini sevmeye devam ederken ondan uzaklaşmak, bazen kalmak isterken gitmek zorunda kalmak, bazen de bir hikâyeyi güzel hatırlayabilmek için son sayfayı kapatmak gerekir.
Belki o iki sevgili bir daha hiç kavuşmayacak. Belki de yıllar sonra aynı şehrin başka bir köşesinde karşılaşıp birbirlerine yalnızca gülümseyecekler.Ama bir şey değişmeyecek: Bir sonbahar akşamı, sararmış yaprakların arasında birbirlerini son kez sevdiklerini anlayacaklar.Çünkü bazı aşklar bitmez; yalnızca mevsimini kaybeder. Ve bazı insanlar, hayatımızdan gitse de kalbimizin en eski sonbaharında yaşamaya devam eder.
Derya YAĞMUR