Sabah uyandığımızda yine aynı dünyaya gözlerimizi açıyoruz. Değişen yalnızca tarihler, manşetler, yüzler ve gündemler… Bir yerlerde savaşlar sürüyor, başka bir yerde çocuklar büyümeyi beklemeden hayatın yükünü omuzluyor. Kimi insanlar geçim derdinde, kimileri yarınından endişeli, kimileri de kalabalıkların ortasında kendine ait bir huzur arıyor.Geçen gün bir çocuğa rastladım. Elinde kırılmış bir oyuncak, gözlerinde kocaman bir dünya vardı. Oyuncağını tamir etmemi istedi. Eğildim, parçalarını birleştirmeye çalıştım. Bana gülümsedi ve hiçbir şey olmamış gibi koşup gitti. O küçücük gülümseme, gün boyu zihnimden çıkmadı.
Düşündüm de biz büyükler, ne çok şeyi tamir etmeye çalışırken kendimizi ihmal ediyoruz. Kırılan güvenleri, yarım kalan hayalleri, incinen kalpleri, bozulan düzenleri… Her gün yeni bir meseleye uyanıyor, bir başkasının acısına üzülüyor, sonra kendi hayatımızın telaşına karışıyoruz. Oysa dünya yalnızca siyasetçilerin kararlarından, ekonominin rakamlarından, ekranlara düşen haberlerden ibaret değil. Dünya; evladının karnını doyurabilmek için uğraşan bir annenin duası, işinden yorgun dönen bir babanın sessizliği, bir öğrencinin geleceğe dair kurduğu hayal, yaşlı bir insanın kapısının çalınmasını bekleyişidir.Bugünün gündeminde çok şey var ama belki de en az konuştuğumuz mesele insanlığımız.
Gündem değişir, iktidarlar değişir, şehirler büyür, zaman eskir. Fakat insanın insana bıraktığı iz kalır. Birinin hayatına kattığımız iyilik, bazen yıllar sonra bile hatırlanan en güzel hatıra olur.Ve inanıyorum ki bir gün geriye dönüp baktığımızda, kaç tartışmayı kazandığımızı değil, kaç gönül kazandığımızı hatırlayacağız.Çünkü bir çağın gerçek medeniyeti, ne kadar yükselen binalar yaptığıyla değil, o binaların içinde yaşayan insanları ne kadar insan bırakabildiğiyle ölçülür.
Derya YAĞMUR