Bir insan düşünün. Hayatı boyunca valizi açık, bileti cebinde. Farklı ülkeler, kıtalar, lezzetler,
yüzler… Her an bir hareket, her an bir yenilik gibi görünen o devasa “tekrar”. Her fotoğraf
başka bir arka plan, ama aynı poz. Aynı gülümseme, aynı cümleler, aynı iç sıkıntı.
Belki bir kafede otururken, bir şehrin kaldırımlarında yürürken ya da uzak bir limanda dalgaların sesini dinlerken aniden o sarsıcı gerçeği fark eder: Gittiği her yer, tanıştığı her insan, gördüğü her manzara, sanki onun içinde bir iz bırakmamıştır. O an gelir; hayatın rengini, kokusunu, sesini hissetmek ister ama bir türlü yakalayamaz. Çünkü her yer değişmiş, ama o hâlâ aynı paslı kalıplarla bakıyordur dünyaya.
Ve bir başka insan… Aynı mahallede büyümüş, aynı kaldırımlardan bin kez geçmiş, aynı bakkaldan alışveriş etmiş. Ama bir sabah pencereden bakarken fark etmiş; yılların rüzgârı içindeki bazı taşları yerinden oynatmış. Bir kelimeyi farklı anlamış, bir bakışı yeni yorumlamış, bir hatıra hafızasının derinliklerinde başka bir renk kazanmış. Gözleriyle gördüğü sokaklar aynı ama içi değişmiş. Yılların sessiz ama etkili işleyişi, bir sabahın ışığı gibi gelmiş üzerine; o insan, hiç fark etmeden dönüşmüş.
İlk bakışta biri “hayat dolu”, diğeri “sıradan” görünebilir. Ama aslında kim daha çok
değişmiş, kim gerçekten kendisiyle yüzleşmiş, anlamak güçtür.
Yolculuk Adım Atmakla Olmaz
Çünkü değişim, yer değiştirmek değildir. Eğer kendini aynı hataları yaparken buluyorsan,
haritan değişse ne fark eder? Aynı kalıplarla bakıyorsan hayata, başka diller konuşsan da
anlam hep aynı kalır.
Bazen değişim, marketteki kasiyere başka bir ses tonuyla “günaydın” demektir. Bazen yıllar
sonra birine karşı hissettiğin öfkeyi bırakıp, sadece “özür dilerim” diyebilmektir. Eskiden
önemsiz gördüğün bir sokağın, bir ağacın, bir kahve köşesinin kıymetini fark edebilmektir.
Bazen de değişim, sadece kendi sessizliğine, yalnızlığın içinde açtığın sandıklara bakıp
kendinle baş başa kalabilmektir.
Gerçek Yolculuk Cesaretle Yapılır
Gerçek yolculuk, bavulla değil, cesaretle yapılır. İnsan bazen aynı odada yıllarca kalır ama içindeki sandıkları tek tek açar; geçmişin tozlu raflarını karıştırır, hatalarını, kırgınlıklarını ve sevinçlerini yeniden görür. Ve bir gün, yıllardır yürüdüğü sokağın kıymetini yeni fark eder. O kaldırım taşlarının üzerinde yürürken, köşedeki esnafla selamlaşırken bir an gelir ve her şey anlam kazanır.
O zaman kendine sor: “Nereye gittim?” değil, “Ben kim olarak kaldım?” Dünyayı
dolaşmanın, başka şehirler görmenin bir anlamı yoktur; eğer sen kendinle yüzleşmedikçe, içindeki sessiz değişimi fark etmedikçe… İşte gerçek yolculuk, işte gerçek değişim, o zaman başlar.
Zeynep DOĞAN
