Yeis gayyasına düşme gül, yüzüm
Şu alemi yoktan var eden vardır
Kedere bürünüp kapanma gözüm
Hicranın deminden kâr eden vardır
Gül bahçelerini harap eyleyen
Gönül toprağına tohum ekmeyen
Kıvılcım saçıp da yağmur bekleyen
Zalime dünyayı dar eden vardır
Ahvaline bakıp kazandım sanır
Cehennem od’unu cebinde taşır
Ey kalbim üzülüp eyleme kahır
Dümdüz ovaları yar eden vardır
Kulluğu unutup yoldan çıkana
Bana dokunmazı gerçek sanana
Oturup tahtından zulüm saçana
Serin imbatları nâr eden vardır.
Arife ÖZDEN
