Yağmur yağıyordu.
Şehir, geceyi sessizce omuzlarında taşıyordu. Sokak lambalarının altında biriken yağmur damlaları, sanki geçmişten kalan anıları parlatıyordu.
Defne camın önünde durmuş dışarıyı izliyordu.
Elinde sıcak kahvesi vardı ama çoktan soğumuştu.
Bazı geceler insanın içi de kahvesi gibi olurdu; zaman geçer ama hiçbir şey ısınmazdı.
Telefonu masanın üzerinde titreşti.Ekranda tek bir isim vardı.
Aras.
Defne uzun süre bakakaldı.
Kalbi eskisi gibi çarpmadı.
Ama insan bazı isimleri unutamıyordu.
Çünkü bazı insanlar hayatına misafir gibi girmezdi.
İz bırakırdı.
Telefon sustu.
Bir süre sonra tekrar çaldı.
Bu kez Defne açtı.
İkisi de konuşmadı önce.
Sadece nefesleri vardı hattın iki ucunda.
Sonra Aras konuştu.
“Bugün seni son kez görmek istiyorum.”
Defne gözlerini kapattı.
Yağmur cama biraz daha sert vurdu.
“Son kezler tehlikelidir Aras,” dedi yavaşça. “İnsan bazen bitirdiğini sandığı yere yeniden dağılır.”
Aras’ın sesi yorgundu.
“Dağıldım zaten.”
Sessizlik…
Uzun, ağır bir sessizlik.
Defne derin bir nefes aldı.
“Nerede?”
Deniz kenarı bomboştu.
Gece, sahili kendi karanlığına sarmıştı. Dalgaların sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Defne uzaktan Aras’ı gördü.
Islanmıştı.
Üzerindeki siyah mont yağmurdan ağırlaşmıştı ama kıpırdamıyordu.
Sanki saatlerdir orada durmuştu.Defne yavaşça yanına geldi.
Aralarında yalnızca birkaç adım vardı şimdi.Ama bazı mesafeler metreyle ölçülmüyordu.
Aras gözlerini ona çevirdi.
İlk kez bu kadar yorgun görünüyordu.
“Geldin,” dedi.
Defne hafifçe başını salladı.
“Son kez dedin.”
Aras acıyla gülümsedi.
“Çünkü insan bazen sevdiği kişiyi son kez görmeden gerçekten kaybettiğine inanamıyor.”
Defne sustu.
Rüzgâr sert esti.
Deniz karanlığın içinde öfkeli gibiydi.Aras cebinden buruşturulmuş birkaç kâğıt çıkardı.
Defne hemen tanıdı.
Kendi yazılarıydı.
Kafede bıraktığı o eski defterden kopmuş sayfalar…
Aras onları yağmurun altında dikkatlice tuttu.
“Bunları yüzlerce kez okudum,” dedi. “Her satırda seni ne kadar yalnız bıraktığımı gördüm.”
Defne’nin gözleri doldu ama konuşmadı.Aras devam etti.
“Ben seni sevdiğimi sandım Defne.”
“Sandın mı?”
“Evet…” dedi acıyla. “Çünkü sevmek sadece yanında kalmak değilmiş. İnsan sevdiğinin ruhunu da duymalıymış. Ben sen ağlarken bile kendimi haklı sanıyordum.”
Defne başını eğdi.
İşte bu…
İlk kez gerçekten anlamıştı.
Ama geç kalınmış bazı fark edişler vardı.İnsan en çok da buna üzülüyordu.
Aras gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
“Biliyor musun… sen gittikten sonra herkes aynı kaldı ama hiçbir şey eskisi gibi olmadı.”
Defne’nin boğazı düğümlendi.Çünkü bazı cümleler insanın kalbine değil, yarasına dokunurdu.
Aras bir adım yaklaştı.“Bir daha seni sevebildiğim gibi kimseyi sevemeyeceğim.”
Defne’nin gözlerinden bir damla yaş düştü.
Ama bu aşkın gözyaşı değildi artık.
Bu… bir devrin kapanışıydı.
Yavaşça Aras’a baktı.
Ve hayatında ilk kez onu kurtarmaya çalışmadı.
Çünkü bazı insanlar kendi karanlığıyla yalnız yüzleşmeliydi.
Defne elini uzattı.Aras tereddüt ederek tuttu.O an ikisi de biliyordu…
Bu bir kavuşma değildi.Bu, birbirini gerçekten seven iki insanın son vedasıydı.
Defne elini yavaşça çekti.
“Biz birbirimizi yanlış zamanda sevdik,” dedi usulca.
Aras’ın gözleri doldu.
“Belki başka bir hayatta…
”Defne hafifçe gülümsedi.“
Belki.”Sonra geri çekildi.
Yağmur saçlarına karışıyordu.Aras onu durdurmadı bu kez.
Çünkü sevmenin bazen kal demek değil…Gitmesine izin vermek olduğunu öğrenmişti.
Defne arkasını döndü.
Yürüdü.Adım adım…
Yavaşça…
Ve Aras, hayatında ilk kez sevdiği kadının ardından koşmadı.Sadece baktı.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil…
İnsanı değiştirmek için vardı.
Defne karanlığın içinde kaybolurken Aras gözlerini kapattı.
Yağmur yüzüne vuruyordu.
Ama ilk kez acısı hafiflemişti.
Çünkü insan bazen mutlu sonla değil…Gerçekle iyileşirdi.Ve onların hikâyesi mutlu bitmedi.
Ama gerçek bitti.
Bu yüzden unutulmadı.
SON
Derya YAĞMUR
