Avluda toplanan kalabalık sessizdi. Gökyüzü griydi; ne yağmur yağıyor ne de güneş kendini gösteriyordu. Sanki hava bile ne yapacağını bilemiyordu. Tahta sehpa, meydanın ortasında dimdik duruyor, etrafındaki insanlara soğuk bir gerçekliği hatırlatıyordu.
Mahkûmun adı Kemal’di. Elleri bağlı, yüzü sakindi. Garip bir huzur vardı bakışlarında. Sanki olacakları kabullenmiş, hatta bir noktada anlamlandırmış gibiydi. Etrafına bakındı; tanıdığı kimse yoktu. Kalabalık, yüzlerden ibaretti onun için.
Cellât yerini aldı. Görevli adam, resmi bir ses tonuyla son kez konuştu.
“Son sözün var mı?”
Adam başını kaldırdı. Gökyüzüne değil, boşluğa baktı. Sanki yukarıda bir cevap varmış gibi değil de, hiçbir yerde cevap yokmuş gibi.
O an…
Bir hapşırık.
Küçük, sıradan, insana ait bir şey. Ölümün eşiğinde bile bedenin alışkanlıklarını terk etmediğini hatırlatan tuhaf bir an.
Ve ardından, gecikmeden gelen o söz:
“Çok yaşa.”
Kalabalığın içinden çıkmıştı. Düşünülmeden, tartılmadan… Sadece söylenmişti.
Adam gözlerini kapattı. Bir anlığına, dudakları kıpırdadı. Gülümsemekle vazgeçmek arasında bir yerde kaldı ifadesi. Sonra gözlerini açtı, kalabalığa baktı. Bu kez gerçekten baktı.
“İnsan,” dedi yavaşça, “en çok ne zaman yaşar biliyor musunuz?”
Kimse cevap vermedi.
“Yaşayamayacağını anladığında.”
Söz, havada ağır ağır yayıldı. Kimse alkışlamadı, kimse itiraz etmedi. Çünkü herkes, o cümlenin kendi içinde bir yere değdiğini hissetti.
İpi tutan adam bile bir an duraksadı. Sanki o da ilk defa yaptığı şeyi fark ediyordu.
Az önce söylenen “çok yaşa” ise hâlâ oradaydı. Ama artık bir dilek değildi. Bir hataydı. Bir alışkanlığın, bir insanı anlamadan ona uzanmasının kanıtıydı.
Adam son kez nefes aldı.
Derin değil, uzun değil… Sadece yeterli.
Ve o an herkes şunu anladı:
Bazı sözler, söyleyenin niyetini değil, anlamadığını ele verir.
Sehpa sessizdi.
Kalabalık sessizdi.
Ama en çok da, geç kalmış bir “çok yaşa” sessizdi.
Derya YAĞMUR
