Şehir yağmur altındaydı. Kaldırımlar ıslanmış, vitrin ışıkları su birikintilerine düşüp parçalanmıştı. Defne, elindeki şemsiyeyi kapatıp eski apartmanın önünde durdu. Yıllardır gelmediği bir kapının karşısındaydı. Parmakları zile uzandı, sonra geri çekildi. Bazı kapılar çalınmadan önce insanın geçmişiyle yüzleşmesi gerekirdi.
Kapı kendiliğinden açıldı.
Karşısında Aras vardı. Saçlarına birkaç beyaz düşmüş, bakışları eskisi kadar sert değildi. Ama Defne onu bir bakışta tanıdı. Çünkü bazı insanlar değişse bile içimizde bıraktıkları iz aynı kalırdı.
“Geleceğini biliyordum,” dedi Aras.
Defne gülümsedi. “Sen hep bilirdin.
”İçeri girdi. Ev aynı kokuyordu; kahve, eski kitaplar ve biraz da yarım kalmış cümleler… Duvarlarda yeni tablolar vardı ama masanın üzerindeki küçük çatlak bardak hâlâ yerindeydi. Defne o bardağı görünce yıllar önceki bir geceyi hatırladı. Büyük bir kavga, söylenmeyen özürler, çarpılan kapılar…
“Otursana,” dedi Aras.
Defne pencerenin önüne geçti. “Neden çağırdın beni?”
Aras bir süre sustu. Sonra cebinden katlanmış bir mektup çıkardı.
“Bunu on yıl önce yazdım Göndermedim.
”Defne mektuba bakmadı. “Korktun mu?”
“Kendimden çok, seni kaybettiğimi kabul etmekten.
”Oda sessizleşti. Yağmur cama vuruyor, şehir dışarıda akmaya devam ediyordu. Defne derin bir nefes aldı.
“Ben seni kaybetmedim Aras,” dedi yavaşça. “Ben senden sonra kendimi toplamak zorunda kaldım.
”Aras başını eğdi. İlk kez yenilmiş bir adam gibi görünüyordu. Güçlü erkeklerin en büyük yenilgisi, geç kalan pişmanlıklarıydı.
Defne mektubu eline aldı, açmadan şöminenin yanına bıraktı.
“Bazı şeyler okunmasa da anlaşılır,” dedi.
Kapıya yürüdü. Aras arkasından seslenmedi. Çünkü bu kez ikisi de biliyordu; aşk her zaman kalmak değildi. Bazen geç kalmış bir sevgiye sırtını dönüp kendine gitmekti.
Defne sokağa çıktığında yağmur durmuştu. Gece hâlâ karanlıktı ama içinde ilk kez sabah vardı.
Derya YAĞMUR
