Bazı insanlar vardır; girdiği ortama önce sesi değil, duygusu girer. Ben o duygunun içinden konuşmayı seçenlerdenim.
Adım Gülşah Çam. Kendimi anlatırken büyük cümlelerden çok, yaşanmışlıkları tercih ederim. Çünkü insanı insan yapan; unvanları değil, içinden geçip geldiği yollardır.
Yazıyla tanışmam çok erken oldu. Henüz çocukken kelimelerin insanın yarasına merhem olabildiğini fark ettim. On yaşında aldığım ilk şiir ödülü, aslında bir başarıdan çok, “devam et” diyen bir işaretti benim için. Yıllar içinde yazı, benim sığınağım oldu. Sevindiğimde de, sustuğumda da kalem hep yanımdaydı. Üç şiir ödülü aldım ama asıl ödülüm, yazdıklarımda kendini bulan insanlardı.
Zamanla kelimeler yetmemeye başladı.
Duygular bazen yazının sınırlarını aşar. İşte o noktada müzik hayatıma girdi. Kendi yazdığım şiirleri bestelemeye başladım. Beste yapmak benim için notalardan çok, hissin ses bulmasıydı. Bir duygunun bazen kelimeyle değil, ezgiyle anlatılması gerektiğini öğrendim. Sonra sahneyle tanıştım. Oyunculuk, başka hayatlara dokunmanın en sahici hâliydi benim için. Bir karakteri canlandırırken, aslında insanın farklı hâllerini tanıdım. Sahne bana şunu öğretti: Her insanın anlatılmayı bekleyen bir hikâyesi vardır. Ve o hikâye, samimiyetle oynandığında gerçek olur.
Ve ses…Radyo…Uzun süre Gönül Kahvesi programıyla dinleyicilerime dokundum. Orası benim için sadece bir yayın değil, samimi sohbetlerin, içten paylaşımların buluşma noktasıydı. Bugün ise yoluma, Gönülden Gönüle adlı yeni programımla devam ediyorum. Bu yayınımla ses olmaya; anlatılmayanı dillendirmeye, hissedileni paylaşmaya çalışıyorum. Orada misafir ağırlamıyorum, gönül yoldaşlarımla buluşuyorum. Çünkü ben mikrofona değil, insana inanırım. Samimiyetin duyulduğunu, hatta hissedildiğini bilirim.Kadın olmak, üretmek, ayakta kalmak…Bunlar benim için slogan değil, günlük hayatın gerçekleri.
Güçlü olmayı yüksek sesle bağırmakta değil; incinip yine de şefkatli kalabilmekte öğrendim. Yazılarımda, bestelerimde, sahnedeki duruşumda ve Gönülden Gönüle yayınımda bunu saklamadım. Çünkü kusursuzluk değil, gerçeklik ilgimi çekiyor.Bugün hâlâ yazıyorum.Hâlâ besteliyorum.Hâlâ sahnede, mikrofonda ve gönülden gönüle ses olmaya devam ediyorum.
Ben Gülşah Çam.Kelimelerle büyüyen, sesle ve sahneyle çoğalan, gönülden konuşmayı seçen bir kadın.